Η αντοχή των Κομμάτων στον χρόνο


Η εκλογή προέδρου στη Νέα Δημοκρατία, προκάλεσε συζητήσεις  για την αντοχή του εν λόγω Κόμματος στο χρόνο και  για το αν νομοτελειακά έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του. Η ιστορική εμπειρία δείχνει ότι τα Κόμματα δεν έχουν μια προδιαγεγραμμένη υποχρεωτική πορεία, ούτε συγκεκριμένο χρόνο ζωής.

Το για πόσο χρόνο είναι σε δράση ένα Κόμμα εξαρτάται από την ιδιοπροσωπία του λαού, από την ηθική ποιότητα  και την  πρακτική ικανότητα  των πολιτικών στελεχών του και από το  κατά πόσο αυτά ανταποκρίνονται στις διαμορφούμενες από το διεθνές και τοπικό περιβάλλον  εθνικές, κοινωνικές, πνευματικές, οικονομικές και πολιτικές συνθήκες.

Οι χώρες γερμανικής και αγγλοσαξωνικής πολιτικής νοοτροπίας  έχουν Κόμματα μακράς διάρκειας. Το Συντηρητικό Κόμμα στην Αγγλία ιδρύθηκε τον 17ο αιώνα ως Κόμμα των Τόρις και πήρε τη σημερινή του ονομασία το 1846. Το Εργατικό Κόμμα στην Αγγλία ιδρύθηκε το 1900. Στις ΗΠΑ το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα ιδρύθηκε το 1854 και το Δημοκρατικό το 1828. Στον Καναδά το Φιλελεύθερο Κόμμα ιδρύθηκε το 1867, στην Αυστρία το Λαϊκό Κόμμα το 1893 και το Σοσιαλδημοκρατικό το 1889, στη Γερμανία το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα το 1863 και το Χριστιανοδημοκρατικό το 1945. Στη Σουηδία το Σοσιαλδημοκρατικό ιδρύθηκε το 1889 και το Μετριοπαθές Χριστιανοδημοκρατικό το 1904.

Αντίθετα στις χώρες της Νότιας Ευρώπης σπανίζουν τα Κόμματα με μεγάλη διάρκεια ζωής. Οι λόγοι πολλοί: Ηθική, κοινωνική και οικονομική υποβάθμιση πολιτικών και πολιτών, διαφθορά, λαϊκισμός, δημαγωγία, δικτατορίες στην Ελλάδα, στην Πορτογαλία και στην Ισπανία και εμφύλιοι στην Ελλάδα και στην Ισπανία. Στην Ιταλία η αιτία που διαλύθηκαν Κόμματα που ήλεγχαν για δεκαετίες το πολιτικό σύστημα, όπως το  ΚΚΙ, το Χριστιανοδημοκρατικό και το Σοσιαλδημοκρατικό, ήταν η εκφυλιστική διαφθορά στο σύστημα διακυβέρνησης τους.

Στην Ελλάδα, από την ανεξαρτησία  έως σήμερα, τα μείζονα Κόμματα είναι αρχηγικά. Με την παρακμή ή την αποχώρηση των ιδρυτών – αρχηγών τους συρρικνώνονται  και διαλύονται. Παραδείγματα αυτά των Τρικούπη, Δηλιγιάννη, Ελ. Βενιζέλου, Κων. Τσαλδάρη, Αλ. Παπάγου, Νικ. Πλαστήρα, Σπ. Μαρκεζίνη και Γ. Παπανδρέου. Οι περιπτώσεις του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας  είναι εν μέρει διαφορετικές. Μετά την αποχώρηση των ιδρυτών τους εξακολούθησαν να κυριαρχούν στη χώρα, παρά τους πολλούς και ισχυρούς κλυδωνισμούς που πέρασαν.  Όταν όμως υπήρξε πρόβλημα  συνέχειας οι κομματικοί παράγοντες αποφάσισαν να εκλέξουν στην ηγεσία τους συγγενείς των ιδρυτών….

Η κρίση έχει προκαλέσει στην  Ελλάδα πολιτικές ανακατατάξεις, λόγω των λαθών όλου του πολιτικού και συνδικαλιστικού συστήματος, καθώς και των προσωπικών φιλοδοξιών και του ασυγκράτητου λαϊκισμού πολιτικών ηγετών. Με τη σημαία της «ηρωικής αντίστασης» έναντι των πιστωτών της χώρας κατέκτησαν την εξουσία ο επί δεκαετίες περιθωριακός ΣΥΡΙΖΑ και οι διασπαστές της ΝΔ «Ανεξάρτητοι Έλληνες».  Ο ΣΥΡΙΖΑ από «αντιμνημονιακό Κόμμα αρχών» κατέστη «αρχηγικό μνημονιακό Κόμμα» με μιαν αλλοπρόσαλλη πολιτική. Οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες» είναι μια πρωτοβουλία του κ. Καμμένου, που από υβριστής των «μνημονιακών» και υπερπατριώτης κατέστη μνημονιακότερος των «μνημονιακών» και συμπαραστάτης του ΣΥΡΙΖΑ στο γκρέμισμα των αρχών,  για τις οποίες  υπεραμυνόταν και δήλωνε ότι αυτές ποτέ δεν θα επιτρέψει να αλλάξουν…

Στο λαϊκισμό και στις εθνικιστικές και ρατσιστικές κορώνες στηρίχθηκε η «Χρυσή Αυγή» για να αποκτήσει  εκλογική δύναμη από το περίπου μηδέν που βρισκόταν. Κυρίως εκμεταλλεύτηκε τα προβλήματα της οικονομικής κρίσης και της συσσώρευσης στην Ελλάδα χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών, και την αδυναμία αποτελεσματικής αντιμετώπισης  των εν λόγω προβλημάτων από τα Κόμματα εξουσίας.

Στην Ελλάδα σήμερα η κυβέρνηση παραπαίει  και θυμίζει μια παράσταση θεάτρου του παράλογου, τα Κόμματα της αντιπολίτευσης  δεν δημιουργούν ελπίδα για διέξοδο από την κρίση και οι πολίτες απογοητευμένοι και αποκαμωμένοι από τα  αλλεπάλληλα κύματα επιθέσεων που δέχονται σε οικονομικό, κοινωνικό και ηθικό επίπεδο επί του παρόντος δεν αντιδρούν στα όσα υφίστανται. Με το νέο της αρχηγό η Νέα Δημοκρατία έχει μιαν ιστορική ευκαιρία να καταστεί αξιόπιστη λύση στην κρίση, αλλιώς δεν είναι απίθανο να συμβεί στον κεντροδεξιό χώρο ό, τι στον αντίστοιχο γαλλικό, όπου στο κενό που υπήρξε ο Σαρκοζί ίδρυσε το νέο Κόμμα « Les Republicains »  ( Οι Δημοκράτες).-

Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος

Τα σχόλια έχουν κλείσει.