Η Δημοκρατία στα πανεπιστήμια


Οι δημοκρατικές αρχές λειτουργίας των πανεπιστημίων στην Ελλάδα είναι δύσκολη υπόθεση. Η δημαγωγική τακτική των Κομμάτων της Αριστεράς και παραγόντων της πανεπιστημιακής κοινότητας εξιδανικεύει τις προφανώς αρνητικές καταστάσεις των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και προκαλεί προβλήματα στην ομαλή λειτουργία τους.

Παράδειγμα, η Αριστερά βαφτίζει «δημοκρατική διαδικασία» τις Γενικές Συνελεύσεις των φοιτητών, όπου είναι συνήθης η άσκηση ψυχολογικής βίας από τις δυναμικές κομματικές ή ιδεολογικές μειονοψηφίες σε βάρος της μεγάλης σιωπηλής πλειονοψηφίας των φοιτητών, που έχουν άλλη άποψη για το σκοπό της φοίτησης τους στο πανεπιστήμιο. Η ψυχολογική βία ασκείται από τους εκ του ασφαλούς «επαναστάτες» φοιτητές, οι οποίοι δεν έχουν τίποτε να χάσουν από τις καταλήψεις και τις απεργίες. Αντίθετα έχουν την αυξημένη πιθανότητα να κερδίσουν, να εξελιχθούν πολιτικά και να διεκδικήσουν την ηγεσία Κόμματος της Αριστεράς, ακόμη και τη θέση του πρωθυπουργού…

Ο πρύτανις του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου των Αθηνών (ΕΚΠΑ) κ. Θεοδ. Φορτσάκης στην αρχή της θητείας του είχε μιαν επιτυχία στην προσπάθειά του να ανατρέψει τον φοιτητικό ετσιθελισμό. Έπεισε την κοινή γνώμη ότι είχε δίκιο να επιδιώκει να επιβάλει τη νόμιμη και ομαλή λειτουργία της Συγκλήτου. Η επιτυχία του όμως αυτή τον οδήγησε να πραγματοποιήσει στη συνέχεια μια σύγκρουση με το ανέφικτο. Επιδιώκει να επιβάλει εκ των άνω την ηλεκτρονική ψηφοφορία του συνόλου των φοιτητών, για να εγκρίνουν ή όχι τις καταλήψεις, ή τις απεργίες.

Λογικά, από την πλευρά του, ο κ. Φορτσάκης έχει δίκιο. Μικρές μειονοψηφίες στις Γενικές Συνελεύσεις επιβάλλουν τις καταλήψεις και τις απεργίες. Όμως μια παγιωμένη από δεκαετίες κατάσταση δεν αλλάζει με πρυτανικές εντολές. Τότε αυτές φαντάζουν ως αυταρχικές. Κυρίως είναι αψυχολόγητες και οδηγούν σε αποτυχία. Ήδη ο κ. Φορτσάκης βάζει νερό στο κρασί του δίνοντας το δικαίωμα στους «επαναστατημένους φοιτητές» να νιώσουν την ικανοποίηση μιας νίκης σε βάρος του και να τραυματίσουν την εικόνα του.

Σήμερα οι πολιτικές των διοικήσεων των  πανεπιστημίων στη λειτουργία τους είναι τρεις. Πρώτη του λαϊκισμού, όταν ο φοιτητής έχει πάντα δίκιο… Γνωρίσαμε προ καιρού τέτοιες «θεατρικές»  καταστάσεις. Δεύτερη είναι της αδιαφορίας, όταν δεν χαϊδεύονται μεν τα αυτιά των συνδικαλιστών – μονίμων φοιτητών-, αλλά και δεν λαμβάνονται κάποια μέτρα για να βελτιωθεί η κατάσταση… «Οι επόμενοι ας πάρουν τα μέτρα», είναι η λογική της αδιαφορίας. Η τρίτη είναι η πιο δύσκολη, όταν δηλαδή οι διοικήσεις των πανεπιστημίων θέλουν αυτά να λειτουργούν ως εκπαιδευτικά ιδρύματα και όχι ως χώροι ασυδοσίας και αναίδειας. Στη συγκεκριμένη περίπτωση οι διοικήσεις των πανεπιστημίων και γενικά το διδακτικό τους προσωπικό εμπνέουν ήθος και σεβασμό, διδάσκουν επιστήμη και αρετή και βεβαίως αντιλαμβάνονται ότι για να γυρίσει η κατάσταση  χρειάζεται δουλειά πολλή και υπεύθυνη και όχι ερασιτεχνισμοί.-

Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος

Τα σχόλια έχουν κλείσει.