Η ξύλινη γλώσσα


Η ξύλινη γλώσσα, με την οποία βομβαρδίζεται τελευταία ο λαός μας, δεν  πρέπει να μας εκπλήττει. Η όποια Αριστερά, ακραία, μαρξιστική, προλεταριακή, καθιστική, κολονακιώτικη, και όποια άλλη, την χρησιμοποιεί κατά κόρο.

Τα όσα συμβαίνουν στη χώρα μας τις τελευταίες εβδομάδες θυμίζουν τα όσα έχει γράψει ο μεγάλος στοχαστής Κώστας Παπαϊωάννου:

«Όλα τα μέσα στον μοντέρνο μαρξισμό είναι θεμιτά προκειμένου να πεισθεί ο φανταστικός προλετάριος ότι η ιστορία που ζει δεν είναι παρά η <τελευταία> πράξη μιας πανάρχαιας μελοδραματικής συνωμοσίας <του αντιδραστικού σκοταδισμού> κατά <της προοδευτικής διαφώτισης>. Και η απάτη, στην προκειμένη περίπτωση, δεν είναι απάτη, γιατί κανείς δεν εξαπατάται, αλλά, ταυτόχρονα το ψυχοτεχνικό πείραμα πετυχαίνει το σκοπό του: ατροφεί βαθμιαία και προοδευτικά στην ίδια της τη ρίζα η μέριμνα για την αλήθεια και ετοιμάζεται ο άνθρωπος για να βρεθεί άοπλος τη μέρα που η προπαγάνδα θα αντικαταστήσει ολοκληρωτικά την ανθρώπινη γλώσσα».

Η ξύλινη γλώσσα της Αριστεράς, με την προσθήκη στοιχείων από την περί «προπαγάνδας» μελέτη του θεωρητικού της στρατιωτικής δικτατορίας Γ. Γεωργαλά, σχηματίζει μια γκροτέσκα συμπεριφορά. Αυτή προκαλεί την αισθητική και τη νοημοσύνη του δημοκρατικού πολίτη και δίνει τροφή στην Ελλάδα και κυρίως στους εταίρους μας για καυστικές κρίσεις, σαρκαστικές γελοιογραφίες και ειρωνικά σχόλια. Το δυσάρεστο βεβαίως είναι πως μαζί με τους υπεύθυνους της πρωτοφανούς στα χρονικά της δημοκρατικής Ευρώπης πολιτικής συμπεριφοράς διασύρεται το σύνολο του λαού μας, που πάντα ζει με την αγωνία – και όχι τη φρούδα ελπίδα – του αύριο.

Με το χρέος που έχουμε και τη δομή του κράτους και της οικονομίας μας, που εμείς συστηματικά από τη δεκαετία του 1980 διαμορφώσαμε, χρειαζόταν μια σωστή διαχείριση από σοβαρή και υπεύθυνη εξουσία για να απαγκιστρωθούμε από την παρακμή. Αλλά στη χώρα μας συνέβη αυτό που διδάσκει η ιστορία της Λατινικής Αμερικής: οι κοντά στην πτώχευση χώρες ζουν σε ένα φαύλο κύκλο που τους κρατάει στην υπανάπτυξη, αφού συχνά εκλέγουν κυβερνήσεις που προτείνουν λύσεις χωρίς θυσίες, και που γνωρίζουν καλά την ξύλινη γλώσσα.

Θυμίζουμε ότι μεταξύ των εννέα προτάσεων του Αλ. Τσίπρα για «αριστερή διέξοδο» από την κρίση, τον Ιούλιο του 2014, ήταν η πλήρης απεμπλοκή από το καθεστώς των μνημονίων και η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του δημόσιου χρέους. Επί πλέον στις προγραμματικές του υποσχέσεις στη Θεσσαλονίκη ο κ. Τσίπρας «μοίρασε» στον σε οικονομική δυσκολία ευρισκόμενο λαό 27 περίπου δισεκατομμύρια Ευρώ με, μεταξύ άλλων, την αύξηση του κατώτατου μισθού στα 751 Ευρώ και τη χορήγηση της 13ης σύνταξης σε 1,3 συνταξιούχους, με σύνταξη έως 700 Ευρώ…

Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος

Τα σχόλια έχουν κλείσει.