Το σύστημα της καθυστέρησης δεν πιάνει


Στο ποδόσφαιρο το σύστημα καθυστέρηση είναι γνωστό. Το εφαρμόζει η ομάδα που έχει ένα θετικό γι’ αυτήν αποτέλεσμα και επιδιώκει να το κρατήσει. Αν στο ποδόσφαιρο η καθυστέρηση δεν είναι πάντα αποτελεσματική, στην οικονομία σχεδόν πάντα είναι ζημιογόνα.

Το σύστημα της καθυστέρησης εφαρμόζει η σημερινή κυβέρνηση. Ήδη το εφάρμοσε στη δόση προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και επιδιώκει να το εφαρμόσει γενικώς και μάλιστα με ένα ιδιότυπο τρόπο. Άμεσες να είναι οι χρηματοδοτήσεις και με καθυστέρηση η εκτέλεση των  υποχρεώσεων της χώρας.

Την ώρα που η κυβέρνηση αντιμετωπίζει καταληκτικές ημερομηνίες πληρωμών, ο κ. Τσίπρας φέρεται ότι στη μεθαυριανή Σύνοδο Κορυφής θα προτείνει να εξασφαλιστεί η άμεση χρηματοδότηση της χώρας προς εξυπηρέτηση των χρεών, αλλά η υλοποίηση των δεσμεύσεων που θα αναλάβει – γιατί θα αναλάβει όσο και αν το αποκρύπτει ή το ωραιοποιεί – «να γίνει κλιμακωτά, βήμα – βήμα, με ορίζοντα τον Μάρτιο του 2016…».

Για να αποδεχθούν οι δανειστές μια οποιαδήποτε διευκόλυνση πρέπει να έχουν προηγουμένως διαπιστώσει ότι συνομιλούν με πρόσωπα που διαθέτουν εντιμότητα, αξιοπιστία και πρόγραμμα εξόδου από το χρέος, αυτά δηλαδή που συνιστούν την αξιοπρέπεια του δανειολήπτη. Τα όσα λέγονται από υπεύθυνα χείλη ως «στρατηγική» της κυβέρνησης δεν πείθουν τους «θεσμούς».

Όλα όσα προτείνονται έχουν κόστος χωρίς να προτείνεται κάτι το ουσιαστικό και το ρεαλιστικό για την αύξηση των εσόδων. Ποιος μισθωτός ή συνταξιούχος δεν θέλει να διατηρηθεί ο μισθός ή η σύνταξη του τουλάχιστον στα σημερινά ήδη χαμηλά επίπεδα; Ποιος υπάλληλος  στον ιδιωτικό τομέα δεν θέλει  να αυξηθεί ο μισθός του; Για να γίνει όμως αυτό πρέπει να υπάρξουν προϋποθέσεις αύξησης των δημοσίων εσόδων, όχι με εμμέσους φόρους, που είναι άδικοι και που κοστίζουν πολύ περισσότερο στα χαμηλά εισοδήματα. Ποια η πρόταση της κυβέρνησης, πέραν των φόρων; «Ισχυρό επενδυτικό πρόγραμμα που θα δημιουργήσει θετικό σοκ στην ελληνική οικονομία, κινητοποιώντας το λιμνάζον δυναμικό της». Αυτή είναι δήλωση του κ. Τσίπρα, όχι κανενός φιλελεύθερου οικονομολόγου, ή βιομηχάνου…

Η πραγματικότητα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ είναι πως σοκ συμβαίνει αλλά προς αποτροπή των επενδύσεων. Μέχρι δώδεκα στρέμματα σκουπιδότοπος προτάθηκε στο προς ιδιωτικοποίηση πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού, σε επένδυση μιας ονειρεμένης περιοχής, που προβλέπεται να προσελκύσει σημαντικά έσοδα στο Δημόσιο. Καμία ιδιωτικοποίηση δεν προχωρά, άλλες αποτρέπονται, άλλες καταργούνται, άλλων δυσχεραίνεται η λειτουργία, όπως των μεταλλίων χρυσού…

Η γραφειοκρατία είναι τεράστια και όλο μεγαλώνει, οι επενδύσεις δεν διευκολύνονται, ο κρατισμός κυριαρχεί. Πώς λοιπόν είναι δυνατόν με τέτοια μυαλά στην κυβέρνηση να εκσυγχρονισθεί η οικονομία μας και η χώρα να κάνει βήματα προόδου;…

Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος

Τα σχόλια έχουν κλείσει.